در لايه هاي زيرين منطقه تفرش، سفره هايي از آب معدني وجود دارد كه به صورت خودجوش از جاي جاي اين
منطقه به سطح زمين جريان پيدا كرده اند.
اصلي ترين چشمه آب معدني تفرش به «آب گرّاب» يا «آب گرو» معروف است كه
در 5 كيلومتري غرب شهر و در محلي به نام «تخته شور» قرار دارد. مجموعه اي از دهها چشمه كوچك ديگر تا
شعاع چند صد متر «آب گرو» وجود دارد كه به آنها «آب قلَّك» مي گويند.
آب گرو
اين چشمه آب معدني در 5 کيلومتري شهرستان تفرش و بين روستاهاي کبوران و تراران از زمين خارج مي
شود. اين ناحيه از رسوبات آبرفتي پوشيده شده است و در برخي نقاط زمينهاي دوره کرتاسه وائوسن تا ميوسن نيز ديده
مي شود. آب همراه با گازکربنيک فراوان از زمين خارج مي شود.
اين آب از دسته آب هاي بيکربناته کلسيک و کلروره سديک بوده و از لحاظ ميکروبي داراي آلودگي است و قبل از مصرف
بايد استخراج صحيح انجام شود.
نوشيدن اين نوع آبها باعث ازدياد ترشحات دستگاه گوارشي شده و به هضم غذا و تخليه معده کمک مي کند.
همچنين باعث بهبود متابوليسم پروتيدها شده ، قند خون را پايين مي آورد و باعث دفع اسيد اوريک مي شود.
استحمام در اين آبها، اثر تسکيني داشته و باعث انبساط عروق و ازدياد ادرار مي شود.
اين آب شبيه آب معدني رويات فرانسه مي باشد.
چاه ديوانه
چاه آب فشاني در داخل شهر (واقع در پارك حكيم نظامي) وجود دارد كه هر چند وقت بكبار فوران مي كند.
عمق اين چاه حدود 200 متر مي باشد و به قصد آب شرب شهر حفر شده بود. در اوايل حفر چاه، فوران آب 50
دقيقه و زمان استراحت 10 دقيقه بود. اما اكنون پس از گذشت 20 سال فاصله زماني فوران آب به يكبار در
روز تقليل يافته است. اين آب فشان به «چاه ديوانه» معروف است. اين آب هاي معدني خوردني نيستند و
فرمول شيميايي آنها بيكربانته كلسيك و كلروه سديك Ca(Hco3)2NaCl مي باشد و در هنگام جوشش با گاز CO2
همراه هستند. در جهان فقط يك آب معدني ديگر با اين مشخصات وجود دارد، آن هم چشمه رويا (Royat)
در فرانسه مي باشد.